VEKİLLER VE SİYASİLER DAHA KAÇ KİŞİ ÖLMESİ LAZIM ?
Yıllardır bıkmadan, usanmadan aynı gerçeği haykırıyorum ama kime anlatıyoruz? Kürsülere çıktıklarında, mikrofonu ellerine aldıklarında mangalda kül bırakmayan vekiller ve siyasiler, iş icraata gelince ya “üç maymunu” oynuyor ya da meselenin vahametini kavramaktan aciz bir ilgisizlik sergiliyor.
Bugün Muğla ve 13 ilçesinde sağlık sisteminin kanayan en büyük yarası, hayati branşlardaki uzman doktorların icapçı (nöbetçi) tutulmamasıdır. Akıl alır gibi değil! Kimi rapor alıp şehirdeki mekânlarda boy gösteriyor, kimi ise idari kararlarla nöbet listelerinin dışında bırakılıyor. Buradan açıkça soruyoruz: Kalp gibi, beyin gibi saniyelerin bile ölümle yaşam arasındaki çizgiyi belirlediği hayati branşların uzman doktorları gece ve hafta sonu icapçı olmayacaksa, bu hekimleri devlet hastanelerinde tutmanın ne anlamı var? Verin sağlık ocaklarına, mesai saatleri içinde çalışsınlar!
Öncelik sıralaması bile baştan aşağı yanlış. Memleketin acil ihtiyacı olan tam teşekküllü bir anjiyo ünitesini kurmak yerine, katarakt ameliyatı bölümü açmakla övünülüyor. Düşme ya da trafik kazası sonucu beyin travmasıyla bir Devlet Hastanesi’ne getirilen bir vatandaş, burada müdahale edilemediği için apar topar Muğla merkeze sevk ediliyor. Sonuç ne mi oluyor? Hastaların çoğu ya o virajlı yollarda can veriyor ya da hastaneye ulaştığında iş işten çoktan geçmiş oluyor!
İş insanı İlhan Öztürk’ün geçirdiği kalp krizi ve hemen ardından Ege Bölgesi’nin en büyük gece kulübü sahibi Kamil Issı’nın yüksekten düşme sonucu yaşadığı beyin kanaması vakaları, bölgedeki sağlık altyapısının ne denli yetersiz olduğunu kamuoyunun gözüne bir kez daha tokat gibi çarptı. Sayın Öztürk mekânı cennet olsun güzel insandı. Fakat, Kamil için süreç hiç de iyi gitmiyor.
Bu şehre yeni hastane binası dikildi ama içine bir MR cihazı getirtmek için bile yapmadığımız haber, çalmadığımız kapı, görüşmediğimiz yetkili kalmadı. İlla bizim mi kaleme sarılmamız, illa bizim mi ortalığı ayağa kaldırmamız gerekiyor? Bu şehrin seçilmiş vekilleri, bu bölgenin siyasileri tam olarak ne iş yapar?
Bakın, bu satırları sadece bir gözlemci olarak değil, bu sistemin açıklarını bizzat canıyla ödemenin eşiğinden dönmüş biri olarak yazıyorum. Beş noktalı beyin kanaması, sağ yüz felci ve kalp spazmını sırayla yaşadığımda; eğer dostum Demet yanımda olmasaydı ve dönemin Başhekimi Beyin Cerrahı Niyazi Bey bizzat devreye girip ilgilenmeseydi, bugün hayatta değildim, toprağın altındaydım! Yapılan tetkikler sonucunda beyin kanamasının başladığı teşhis edildi ve müdahale edildi. Peki ya “tanıdığı”, “dostu” olmayan sıradan bir vatandaş ne yapıyor? Acil serviste bir serum, bir ağrı kesici iğne, dil altına bir tansiyon hapı verilip evine gönderiliyor; sabahına da evinden cesedi çıkıyor!
Kimse bize “6 ay sonra”, “1 yıl sonra” diye başlayan pembe tablolar çizmesin. Bugün kalp krizi geçiren, bugün beyin kanaması yaşayan bir insan için 1 yıl sonra açılacak anjiyo merkezinin hiçbir anlamı yoktur!
Sade bir vatandaş olarak lütuf değil, en temel hakkım olan yaşam hakkımı ve “adam gibi” bir sağlık hizmeti istiyorum. Ya bu düzeni kurup uzman doktorları icapçı olarak görevinin başına getirirsiniz ya da o koltukları işgal etmez, bu işi layıkıyla yaptıracak iradeye bırakırsınız!

