İki Irmak Ülkesi – Bir Vatan Masalı

Uyumakta ısrar edenlere bir  çağrıdır masal! Onunla uyanır gerçeğe dalarsın bazen…

Bir zamanlar “İki Irmak Ülkesi” diye bir yer varmış.

Toprakları bereketli, dağları yüce, insanı mertmiş.

Ama bir gün, o ülkenin iki büyük ırmağı kavga etmeye başlamış.

Kuzey Irmağı demiş ki:

 “Benim sularım daha berrak, bu ülkeyi ben yeşertiyorum.”

Güney Irmağı da öfkelenmiş:

 “Senin suyunda yosun var! Gerçek bereket benden gelir.”

Halk ikiye bölünmüş.

Bir kısmı kuzeyin kıyısında kamp kurmuş, diğerleri güneyin.

Köprüler yıkılmış, ticaret durmuş, tarlalar kurumuş.

Ama kimse fark etmemiş ki, iki ırmağın da aynı kaynaktan doğduğunu,

dağın kalbindeki tek bir gözeden…

Zaman geçmiş, susuzluk ülkeye hâkim olmuş.

Kavga eden ırmaklar da küçülmüş, yataklarında yalnızca çamur kalmış.

O sırada bir çocuk dağın yamacında, elleriyle toprağı kazarken tesadüfen o kaynak gözeyi bulmuş.

Suyun sesini duyunca gülümsemiş:

 “Demek hepimiz aynı yerden içiyormuşuz…”

O gün köyün yaşlısı halka şöyle demiş:

 “Irmaklar kavga ederse, göze susar.

Kim daha haklı diye değil, kim daha dürüst diye bakın artık.

Çünkü aynı kaynaktan içip birbirinizi zehirlerseniz,

vatan dediğiniz toprak bile sizi doyurmaz.”

Ve o gün halk, ırmakların birleştiği yerde yeni bir köprü kurmuş.

Köprünün üzerine bir taş dikmişler:

 “Bu toprak, kimsenin değil — doğrunun yurdudur.”

Gökten üç elma düşmemiş bu sefer. Ama bilge ağacın diyecekleri birikmiş:

Bilge ağaç dile gelmiş ve demiş ki;

Vatan iki ırmak gibidir: iktidar ve muhalefet.

Kaynak aynıdır: Halkın umudu.

Ama ırmaklar kendi suyu için kavga ettiğinde, halk susuz kalır.

Gerçek vatanseverlik, ırmakların hangisinin berrak olduğunu değil,

kaynağın temiz kalmasını savunmaktır.

Haydi selametle…