Muğla Büyükşehir Oldu da Ne Oldu?

Haritada bir çizgi çekip tabelayı değiştirince kentin makus talihinin değiştiğini sananlara müjde: Muğla büyükşehir oldu da göğe mi erdik?

Şimdi de “Bodrum’u il yapalım, Fethiye’ye valilik verelim” diyenleri duyar olduk.

Sorsan ne kazanacak Muğla’nın ilçeleri il olunca diye; “Hizmet ayağınıza gelecek” deniyor.

Muğla 2014’de Büyükşehir oldu, hatırlatalım…

Hani o kürsülerden gururla açıklanan “Vaatlerin yüzde bilmem kaçını hayata geçirdik” bültenleri var ya… Sorsan her şey kâğıt üstünde 4 dörtlük. Ama asıl soru şu: Ankara dersine çalıştı da Muğla bu dersi yeterince anladı mı? Gelen bütçe nasıl kullanıldı, halka hizmette hangi çığır açıldı?

Temeli atılıp unutulan şantiyeler mi, yoksa 21. yüzyılda kuyudan su çekip tankerle depo dolduran o modern (!) mahalleler mi?

Muğla’nın meselesi ilçe sayısı, valilik binası ya da makam aracı kornası değil. Mesele; “yapacağız” lafının baldan tatlı, “yaptık” sonucunun ise buhar olup uçması.

Bizde proje yapılır, sözleşme imzalanır, tantanalı temel atma törenleri yapılır. Sonrası?

Sinema filmi gibi: Devre arasında vizyona giren ama sonu bir türlü çekilemeyen ebedi bir fragman.

Halkın hafızası taze…

2009’dan 2027’ye “Çocuk Oyuncağı” Körfezler, Parklar ve 661 Milyonluk Sandras Masalı

Hatırlarsınız, bir dönem dillere destan Sandras Suyu Projesi vardı. Dönemin milletvekilleri sosyal medyadan “Muğla’mızın dev projesi başlıyor! Dağ zirvelerinde tüneller açarak Muğla’mızı susuz bırakmıyoruz!” çığlıklarıyla müjdeler saçıyordu. Proje, 2021’de Resmi Gazete’de yayımlanıp devletin yatırım programına girince coşku tavan yaptı. Sanki su musluktan akmış gibi gururla eklediler: “661 Milyon 250 Bin TL bütçeyle Muğla’nın 2050 yılına kadar su ihtiyacını karşılıyoruz, 2027’de teslim!” Çalışmışlar, başarmışlar, mutlular…

Sonra ne mi oldu? Takvimler 2027’ye dayanmadan, TBMM tutanaklarında o acı gerçekle yüzleştik: Dev proje “iz ödenek” (yani kâğıt üstünde var görünen ama çay parasına yetmeyen sembolik bir rakamla) ömrünü tüketiyordu. Askıya alındı.  Ardından proje Muğla Büyükşehir Belediyesi’ne devredildi; kentin Dünya Bankaları üzerinden kredilerle borçlandırılmasının önü açıldı.

Şimdi insan sormadan edemiyor: O dönemin parasıyla Resmi Gazete’ye giren 661 Milyon TL’lik o dev yatırım bütçesi nerede? Madem projenin bütçesine kadar her şey çalışılmış başarılmıştı, Muğla halkı neden şimdi Dünya Bankası borçlarının faizini ödemekle baş başa bırakılıyor? Yani anlayacağınız; kâğıt üstünde 2050’ye kadar suyumuz vardı, ama gerçekte halka  devletin yatırım bütçesi ile  bardağı dolduracak tek bir damla bile nasip olmadı!

Bahse konu kredinin  geri ödeme koşulları ne? Bilmiyoruz…Sorulara cevap verme konusunda hayli mıkırlar…

Krediyle aldığımız 112.5 milyon avroluk paranın akıbetinin 2021’deki 661 milyon TL gibi olup olmayacağını da çok üzgünüm ama bu cevapsız halimizle  kestiremiyoruz…

Fethiye Körfezi’nin hikâyesi ise tam bir trajedikomik dizi. Sayın bakanların çıkıp “Fethiye Körfezi’ni temizlemek bizim için çocuk oyuncağı” dediği o şaşaalı 2009 yıllarından bugüne, takvimler 2027’ye dayandı. Aradan neredeyse yirmi koca yıl geçti; körfez hâlâ yeni lansmanların, yeni projelerin gözbebeği. Üç yılda temizleneceği söylenen o 600 hektarlık alan herhalde çocuğun oyuncakla işi bittiği için yetişkinler ligine terfi etti.

Daha büyük projelere de hiç geçmeyelim; haydi çerçeveyi daraltalım…Ellerimizle ağaçlarını diktiğimiz parkların bile kınasına yetişemiyoruz. “15 Temmuz’da bitecek” denilen Kışla Parkı hangi paralel evrende açıldı acaba? 51 milyonluk bütçe 60 milyona dayandı deniyor sonra yine tıp oynuyoruz! Uzun sessizlik nöbetleri…

Kötekli’de altyapı çalışmaları için teslim tarihi 3 Kasım 2026 sözü verilirken takvim yaprakları hangi takvime uyuyordu?

Parkın revizesini bitiremeyenler, koca kenti yönetmeye talip olunca insan ister istemez gülümsemeden edemiyor. Ağlanacak halimize gülmek dedikleri tam da bu olsa gerek.

Sağlıkta “Dağın Başında Yaşam” Temrinleri

Geliniz sağlık sistemimize bakalım. Muğla Eğitim ve Araştırma Hastanesi’ndeki tahta kurusu iddiaları karşısında yetkililerin “İlaçladık, hallettik, ortada fol yok yumurta yok” edası, sendikaların “odalar kapalı” feryatlarıyla harika bir düet oluşturuyor.

Halk onları gazetede okurken asıl acı yollarda yaşanıyor. Sağlık hizmeti dediğin hastane inşa etmekle biter mi? Hastaneye kavuşmaya çalışan yurttaş yollarda, ambulansta can çekişirken hatta kaybedilirken; kışın yağmurun çamurun ortasında mahsur kalan o gariban insanın ve ailenin feryadını hangi resmi rapor duyacak?

İlçelerde kardiyoloji, nöroloji gibi acil branşlar hâlâ istenen seviyede müdahale edemiyor. Öyle bir noktadayız ki, engelli bir yurttaşımız rutin bir diş çekimi için bile koca kentin merkezine yönlendiriliyor. Diş ağrısıyla Menteşe yollarına düşen bir engellinin ve yanındaki refakatçisinin şehirler arasındaki o anki ruh halini hangi anket şirketi ölçebilir?

Üstüne bir de Menteşe Devlet Hastanesini yıkmak için gün sayanlar..”Düşünün işin içinde vekili var, STK Başkanı var hatta şehrin sağlık il müdürü bile var Canan Hanım”  diyor telefonda işin özünü bana  anlatmaya çalışan Muğlalılar..

Kardeşim depreme dayanaksız olan dere yataklarındaki bütün yapılaşmayı bitirdiniz bir tek iki katlı, acili neredeyse barakadan bozma Menteşe Devlet  Hastanemiz mi kaldı?

Muhalefet kafasıdır bu:  Aman bir yıkalım da…Yalnız burada duralım muhalefet halka karşı yapılamaz. Yapılan muhalefetin sonu halkın mağduriyeti olursa iktidar masalını yazar okursunuz anca..!

Yerine ne yapalım?  Yenisi açılıncaya kadar halk ne yapsın? Sorularına gerek var mı?  Yok. Sağlık Bakanımız 200 yataklı hastane sözü vermiş devlet buradaki ihtiyacı görmüşken size mi düştü olup olmayacağına fal baktığınız depremin kaygısı…

Haydi canım siz de…!Her şeye sessizce sabreden Muğla’yı ayağa kaldırıp tepki çekmek de en yüce birleştirici gücünüz çok teşekkür ederiz Sayın vekil, değerli sendikacı abimiz ve müdürelerin en liyakatlisi iyi ki varsınız. Muğla ‘nın hastanesi konu olunca dili çözüldü. Bu da sağlıktaki kazandırdığınız çivi niyetine kayda geçti. Artık böyle anılırsınız:  Yapmaya değil yıkmaya yüz tutanlar!

Ulaşımın Zirvesi: Bodrum’da “Seçici” Minibüsler

Ulaşım deseniz, Muğla o konuda tam bir dünya markası. 21. yüzyıldayız, raylı sistem bizim coğrafyaya uğramaya tırsıyor. Denizyolu deseniz; Yunan adalarına vize kuyruğuyla açılan kapılar, Muğla’nın kendi ilçeleri arasında adeta Bermuda Şeytan Üçgeni’ne dönüşmüş kayıp bir kıta. Bazen belirecek gibi oluyor sonra hemen gözden kayboluyor.

Otobüs saatleri başlı başına bir meditasyon aracı. Fiyatlar hızlı tren konforu sunacakmış gibi cüzdan yakıyor, ama hizmet standart olarak yer çekimine yenik düşmüş durumda.

Ve gelelim benim favorime: Bodrum’da minibüsler aynı yöne gitmesine rağmen her duraktan yolcu kabul etmiyor! Bunu İstanbul’dan, Ankara’dan gelen gariban bir turiste ya da yerliye nasıl anlatacaksınız? Adam durakta bekliyor, otobüs önünde duruyor ve şoför “Ben de otogara gidiyorum ama bu durakta sadece yolcu indiriyorum” deyip süzülüp gidiyor. Anlatamıyorsunuz zaten; durakta kalan yolcu “Gizli kamera şakasındayım” sanıp bir süre etrafa bakınıyor. Ardından sisteme isyan, Halil Sezai’nin şarkısı yetişiyor bedava sakinleştirici!

Tabela Değişince Kurlar Düşecek mi?

Şimdi masaya yeni bir gündem geldi. MHP Lideri Bahçeli açıklama yaptı ve bir  öneri sundu. Dedi ki: 81 il sayısı 100, 922 ilçe sayısı 1000 olsun. Sonra bizim şehirde sesler yükseldi: “Fethiye il olacak, Bodrum vali görecek!”

Çok güzel ama el frenini çekmeden yokuş aşağı inmeye benzemez bu işler. Soralım bakalım:

* Bir kentin il olmasıyla merkezdeki kiralar kendiliğinden düşecek mi?

* Yeni valilik binası açılınca, atanan memur veya kira fiyatları yüzünden dışarıda barınamayan öğrenci makam odasında mı yatacak?

* Kurumlar arası o efsanevi iletişimsizlik, tabelanın rengi mavi yerine kırmızı olunca sihirli bir değnekle çözülecek mi?

* Liyakatinde sorun olanlar birden liyakate mi kavuşacaklar?

Muğla büyükşehir olduğunda da bize “Artık her şey şahane olacak” masalı anlatılmıştı. Büyükşehir statüsü kurumlar arası koordinasyonsuzluğu, denetimsizliği ve geciken yatırımları ortadan kaldırmadı; aksine katladı.

O yüzden mesele ne Fethiye’nin ne Bodrum’un il olması. Mesele şurada düğümleniyor:

Muğla’nın yeni bir tabelaya değil, işleyen bir sisteme; yeni bir vaade değil, bitmiş bir projeye ihtiyacı var.

Çünkü kürsüden “yapacağız” demek kolay. Marifet, mikrofon kapandıktan sonra o yatırımı halkın huzuruna koyabilmekte. Şimdi elinizi vicdanınıza koyun ve sorun bakalım:

* Bu kentin parası nasıl harcanıyor?

* Ve daha ne kadar süre 21. yy’ı takvim yaprağında görüp sokakta 16. yy’ı yaşamaya devam edecek Muğla?

Haydi selametle…