Asgari Ücretli Soruyor:

Bu Etiket Kime Yazıldı?

Marketteyim.

Elimde bir ürün.

Fiyatına bakıyorum. Sonra tekrar bakıyorum.

Yanımdaki teyze de bakıyor, başını sallıyor. Kimse konuşmuyor ama herkes aynı soruyu soruyor:

“Bu etiket kime yazıldı?”

Asgari ücret açıklandı.

Televizyonda rakam söylendi.

Ama marketteki etiket o rakamı hiç duymamış gibi.

Bir kilo peynir:

Bu ay mı alınır, gelecek ay mı?

Yoksa hiç mi?

Bir litre ayçiçek yağı:

Yemek için mi, misafir gelirse diye mi saklanır?

Kasaya gelince esas soru çıkıyor ortaya:

“Bunlardan hangisini geri bırakıyorum?”

Zam Daha Maaş Olmadan Fiyat Oldu

Zam açıklandı deniyor.

Ama ben maaşımı henüz almadım.

Market almış.

Kiram almış.

Çocuğun kantini, servisi almış.

Trafik cezaları ile yol da payına düşeni almış.

Hatta evimde musluktan akan su bile almış. Faturalar şenlenmiş.

Ben daha bankaya gitmeden, zam benden tahsil edilmiş.

O yüzden asgari ücretli doğal  olarak soruyor  “Zam benim için miydi, yoksa etiketler için mi?”

Halkın Matematiği Basittir!

Biz karmaşık hesaplar yapmayız.

Bizim hesabımız nettir:

Maaş – kira –faturalar = kaldı mı?

Kaldıysa: Gıda

Kalmadıysa: Borç

Kime borç bankaya borç.  Neyle faizle borç. 10’unda bir bankanın borcunun tamamını değil asgarisini  kapat, 20’sinde öteki kartı aç. Bu ülkede ekonomiyi dengede tutmayı en iyi bilen açık ara ” geçinemeyenler” ! Gerçek ekonomi sihirbazları halk. O da nereye kadar?

Ayın kaçı?

Daha 10’u mu?

O zaman bu etiket erken.

Aile yılında bir  çocuk reyonunda durup soruyoruz:

“Büyümesi mi pahalı, yaşaması mı?”

Kasiyer fişi uzatırken göz göze geliyoruz.

O da biliyor.

Ben de biliyorum.

Bu alışveriş tam alışveriş değil. Yağı eksik, eti yok, peyniri yetersiz, meyvesi hiç yok!

“İşveren de Zor Durumda” Diyorlar

Tamam.

İşveren zor durumda olabilir.

Ama ben de aç durumdayım.

İşveren maliyetten,

Ben hayattan kısıyorum.

Devlet diyor ki: “Asgari ücretten vergi almıyorum.”

Ama fişe bakıyorum,

Vergi benden alışverişte alınıyor.

Demek ki maaştan değil, yaşamaktan vergi alınıyor.

Son Bir Etikete Bakıyorum

Rafın önünde duruyorum.

Elimdeki ürünü geri bırakıyorum.

Kendime şu soruyu soruyorum:

Bu ülkede asgari ücret:

Bir hayatı mı temsil ediyor,

Yoksa sadece bir etiket değişimini mi?

Zamlar açıklanıyor.

Ama biz hâlâ aynı soruyla yaşıyoruz:

Bu fiyatlar bize göre mi,

yoksa biz bu ülkede sadece bakmak için mi varız?

Haydi selametle…